Tatuaże spotykane były także u żołnierzy z rzymskich legionów. Zwykli mieszkańcy rzadko poddawani byli tatuowaniu. Oficjalnie istniał zakaz ozdabiania ciała tatuażem przez wolnych obywateli. Pierwszy dość dokładny opis tatuowania pochodzi z około 600 r., a dokonał go biskup Sewilli - Izydor. Oficjalnie wolno było tatuować w średniowiecznej Europie wszelkich przestępców. Był to zwyczaj wywodzący się z czasów istnienia niewolnictwa w starożytności. Tym samym został on obciążony podejrzanym pokrewieństwem, nastąpił powolny zanik jego wykonywania w wiekach następnych oraz zyskał fatalną reputację wśród większości społeczeństwa.

Do drugiej połowy XIX w. wiadomości o ludziach tatuowanych w Europie miały charakter sporadyczny. Dotyczyły przeważnie mieszkańców Mórz Południowych, później zaś Europejczyków, którzy dotarli na antypody i tam poddali się tatuowaniu. Najsławniejszym tatuowanym, który pojawił się w XIX w. Europie, był niejaki Konstantyn, który miał na sobie wytatuowanych 388 motywów. W ślad za mężczyznami zaczęły prezentować publicznie obrazki na ciele również kobiety. Pierwszą z nich była Amerykanka Irena Woodward, posiadająca na swoim ciele około 400 znaków.

Największy przełom w zainteresowaniu tatuażem nastąpił na naszym kontynencie w Anglii, a wszystko to za sprawą księcia Walii, znanego później jako król Edward VII. Podczas jego wizyty w Japonii dał on sobie wykonać na swym ciele motyw smoka u jednego z najwybitniejszych japońskich tatuatorów. Gdy fakt ten stał się publicznie znany, tatuaż stał się modny w tzw. wyższych sferach. W ślad za przedstawicielami sfer brytyjskich poszli także arystokraci z innych europejskich krajów (Oskar II Bernadotte - król Szwecji , Haakon VII - król Norwegii, wielcy książęta rosyjscy Aleksy i Konstanty, arcyksiążęta austriaccy Rudolf i Franciszek Ferdynand, królowa Olga i król Jerzy I w Grecji).

Wizyta angielskiego księcia Edwarda w Japonii wypadła w okresie, gdy w Europie fascynacja "japońszczyzną" sięgała apogeum. Tatuaż japoński trafił w tym okresie w Europie na podatny grunt i szybko upowszechniał się w niektórych warstwach społeczeństwa. Wzorem japońskich mistrzów tatuaży, angielscy artyści otwierają pierwsze salony tatuażu. W sukurs temu wydarzeniu przyszło wynalezienie elektrycznej maszynki do tatuowania przez Samuela O'Reillya w 1890 r., udoskonalonej i opatentowanej w następnym roku przez Toma Rileya. Moda na tatuaż artystyczny szybko przeniosła się z Anglii przede wszystkim do Niemiec.

Przed I wojną światową na czoło angielskich tatuatorów wysunął się George Burchett. Swoją działalność Burchett opisał w pamiętnikach "Memoirs of a Tattooist". W Niemczech na początku XX wieku tatuaż znalazł również korzystne podłoże do rozwoju, gdyż kraj ten stał się ojczyzną licznych cyrków i kabaretów, zatrudniających kobiety, które demonstrowały swe tatuowane ciała przed publicznością. I wojna światowa stworzyła szczególnie korzystne warunki do zrodzenia się prawdziwej epidemii tatuażu w armiach walczących na różnych frontach.